Competitie en spel: trigger voor ander reisgedrag

Wanneer het stimuleren van fietsen of openbaar vervoer ter sprake komt, denk je al gauw aan posters, goedkope kaartjes, uitleggen dat fietsen gezond is enzovoort.

Kan het niet wat origineler?

Nemen meer mensen de trap als je het leuk maakt? De fun theory

Dit filmpje illustreert de fun theory. Deze ‘theorie’ is ongecompliceerd. De website hierover zegt slechts het volgende:

“We geloven dat ‘fun’ de gemakkelijkste manier om gedrag te veranderen. Als je iets ‘fun’ maakt, dan willen mensen het doen.” Aldus initiatiefnemer Volkswagen.

Reisgedrag beïnvloeden is vooral boeiend en leuk

Dit weblog gaat over reisgedrag en het beïnvloeden daarvan. De belangstelling voor dit onderwerp neemt toe. Bij het KpVV krijgen we regelmatig vragen hierover. En we zien in de verkeerssector steeds vaker activiteiten in de sfeer van ‘gedrag beïnvloeden’. Soms zijn die interessant, bij andere zetten we onze vraagtekens.

Veel vragen, veel antwoorden
Die vragen aan KpVV hebben ongeveer de volgende strekking:

Gedragsbeïnvloeding: werkt dat?

In de verkeerskunde is het beïnvloeden van gedrag een onderbelicht thema. Aan de ene kant is het logisch dat er veel aandacht is voor verkeerstechniek. Zonder dat zou geen brug veilig zijn. Onze wegen zouden chaotisch, onoverzichtelijk en onveilig zijn. Fietspaden zouden zomaar ergens beginnen en ophouden en het zou niet eens lukken om een trein op de rails te krijgen.

Toch is het opmerkelijk dat het menselijk gedrag zo weinig een plek krijgt. Het is namelijk iets waar je iedere dag in je werk mee te maken hebt. Bovendien werkt geen enkele verkeerstechnische oplossing als mensen niet bereid zijn zich er naar te gedragen.

Reducing car use, just do it! Het succes van individuele marketing

Onder deze titel presenteerde de Duitse onderzoeker Werner Brög een paper over individuele marketing. Zijn redenatie is heel logisch en zijn aanpak doeltreffend. Het is verbazingwekkend om te zien hoe een eenvoudige aanpak een negatieve spiraal kan doorbreken. Daarom ga ik in dit artikel in op zijn theorie.

File!

Dieren die meermaals elektrische schokken ondergaan, kun je aanleren om hulpeloos te worden. Op den duur verliezen zij het vermogen om te ontsnappen, ook al zijn daar best wel mogelijkheden voor. Ze lijden nog steeds onder een nieuwe schok, maar doen dan niets meer om het nog te vermijden. “Dat heeft toch geen zin”, lijken ze te denken, “niks helpt.” Het is ze geleerd om passief en hulpeloos te zijn. In de psychologie heet dat ‘aangeleerde hulpeloosheid’. En mensen zijn er net zo vatbaar voor als dieren. Als je voor de zoveelste keer gezakt bent voor je rijexamen, verlies je het geloof dat het ooit nog zal gaan lukken.